Pierwsze dwa polskie quasi?animowane filmy rysunkowe, Flirt krzesełek i Luneta ma dwa końce, zrealizował w 1917 r. Feliks Kuczkowski filozof, dziennikarz, malarz?amator, upamiętniony na kartach jednej z najwcześniejszych teoretycznych książek na temat kina, czyli Dziesiątej Muzy Karola Irzykowskiego (1924), jako Canis de Canis. Już w następnym roku Kuczkowski zrealizował film w pełnym znaczeniu tego słowa animowany, lalkowy, w którym "zagrał" plastelinowy ludzik i dwie miarki stolarskie. Dziełko to pokazywano tylko w gronie przyjaciół, ale w tym samym czasie malarz Stanisław Dobrzyński zrealizował kreskówkę Sen paskarza, która była już wyświetlana w kinach jako dodatek. W dwudziestoleciu międzywojennym wielu twórców podejmowało na tym polu mniej lub bardziej udane przedsięwzięcia, m.in.: członek lwowskiego ugrupowania artystów "Artes" Otto Hahn oraz inny lwowianin Jan Jarosz, a także rotmistrz Eugeniusz Jaryczewski, późniejszy wybitny realizator filmów przyrodniczych Karol Marczak, karykaturzysta Zenon Wasilewski i najbardziej wytrwały spośród pionierów Włodzimierz Kowańko. Jednak wszystkie te próby (niewątpliwie zasługujące na dalsze badania) nie wyszły jak wydaje się poza stadium pionierskich eksperymentów. Ale w 1945 roku Stefan i Franciszka Themersonowie ukończyli w Anglii (dla Biura Filmowego Ministerstwa Informacji i Dokumentacji RP) jeden z najpiękniejszych filmów animowanych zrealizowanych kiedykolwiek przez polskich twórców, będący zresztą kontynuacją awangardowych poszukiwań tej pary, rozpoczętych jeszcze przed wojną w Warszawie: Oko i ucho - abstrakcyjną grę obrazów ilustrujących cztery Słopiewnie Szymanowskiego i Tuwima.